home
exposition
links
contact
blog
artacucina

A R T A C A S A
Kerkstraat 411-HS
1017 HX Amsterdam

Tel: +31(20)6393213


Home Page ARTACASA AMSTERDAM

ARTWORKS - Jan Oosting

Jan Oosting, Zeegezicht uit de duinen, Acryl op doek, 20x20x4 cm, €.300,- Jan Oosting, Noordzee 2, Acryl op doek in houten baklijst, 30x30 cm, €.650,-
   
Jan Oosting, Huisje op de dijk, Acryl op doek, 20x20x4 cm, €.300,- Jan Oosting, Duingezicht, Acryl op doek, 20x20x4 cm, €.300,-
   
Jan Oosting, Noordzee 2, Acryl op doek in houten baklijst, 30x30 cm, €.650,- Jan Oosting, Noordzee 1, Acryl op doek in houten baklijst, 30x30 cm, €.650,-
   
   

VERKOCHTE KUNSTWERKEN ONDER DEZE GRIJZE LIJN

SOLD ARTWORKS UNDER THIS GREYLINE
 
       
   

Een zandhaas voor de duinen
In juli 1955 gaat mijn moeder met ons naar Schiermonnikoog. Ook Aleid gaat mee. Mijn vader komt ook een paar dagen over. We gaan naar het strand. Met zand, emmertjes en schepjes loop ik naar de vloedlijn en begin met een eenvoudige variant van het Muider Slot. Wanneer ik opkijk en met mijn ogen probeer mijn vader te vinden lukt dat niet direct. Eindelijk zie ik hem. Hij zit voor de duinen met zijn rug naar de zee. Zijn hals, hoofd en zwembroek steken donker af tegen het lichte duinzand, maar voor rest heeft hij de lichte tint van het zand.

 

Springende pissebedden 
Wanneer ik richting de vloedlijn dood zeewier optil, springen er diertjes onder vandaan. Strandvlooien, zegt mijn moeder. In het strandzand ontdek ik er nog veel meer. Ze zijn erg klein, blijken bij nadere inspectie grijs en hebben opvallende en lichte ogen. De grote exemplaren springen wel een meter hoog. Lopend over het natte zand schieten ze als wolkjes van je voeten weg. Volgens mijn moesje blijven ze in het natte zand om niet uit te drogen. Ze steken of bijten niet, zegt ze. Het zijn geen vlooien, maar pissebedden. Verderop zien we aan de vloedlijn strandlopers trippelen die heen en weer schietend op ze jagen.

 

Rotzooi op het strand
Van alles vind ik op het strand. Sommige dingen, behalve een passer, mag ik van mijn moeder niet oprapen omdat ze giftig of zelfs explosief zouden kunnen zijn.

 

Notities in de kwelder
De dag erna gaan we de kwelder in. Van mijn moeder heb ik een klein opschrijfboekje gekregen. Daarin noteer ik heel gewichtig mijn bevindingen. Het landschap is hier compleet anders. In mijn zak prikt de gisteren gevonden passer. Mijn ma legt me uit hoe ik die moet gebruiken. Al gauw prijken er vele cirkels in het boekje. Wanneer ik erdoor heen blader zie ik dat ze opgesierd worden door lichtvlekjes van zonlicht dat door de passergaatjes valt.

 

Wandelen naar de balg 
We lopen richting de Balg, de staart van het eiland. Daar zien we donkere vlekjes op een zandplaat. Het blijken zeehonden. Ze bewegen alleen kop en staart. Het wordt vloed, maar ze zijn niet van plan hun zonnebank te verlaten. Ze blijven liggen tot het uiterste en hun onderkant al extra donker wordt doordat het nat wordt. Dan maken ze ineens onbeholpen bewegingen, alsof ze zwaar gehandicapt zijn. Even later zie je alleen nog hun donkere ronde koppen boven het water uitsteken... en weg zijn ze.

 

Het strand herbergt allerlei bijzonderheden: wulkeneieren, roggeneieren, een pijlinktvis, veel zeeschuim (rugschilden van zeekat), zeesterren, een slangenster, zeeklitten met en zonder naalden, een kleine zeeappel met naalden, een zanddollar, een zeeprik, vissenwervels, een Goudse pijpenkop, noordkrompen, penhorens, wenteltrapjes, een dode Jan van Gent, het halfvergane lijk van een bruinvis en het skelet van een zeehond.

 

Op weg naar huis wordt blijkt de vloed een springvloed. Deze doet me denken aan vorig jaar en we toen de avond inzette een in de manenschijn glanzende potvis in de branding aantroffen. We zetten de pas erin.

 

 

 

 

 

 

Would you like to be informed of new events? Click here.

 

 

 

  

home | exposition | artworks | projects | press | links | contact |